A znacie taką piosenkę: "parabole tańczą, tańczą tańczą tańczą..."? Znacie? A ja wam powiem, że tańczą nie parabole, a stokrotki. Tańczą wieczorami, gdy najmłodsi zasną już cichutko w swej pachnącej pościeli, bo taniec ten jest wielką świętą tajemnicą, której młody umysł ogarnąć jeszcze nie zdoła. Tańczą, ach tańczą. Bielutkie stokrotki na zielonej łące. Czasem ich biel jest złamana przez jakiś inny kolor, zwykle czerwony, czasem żółty, zdarza się i niebieski. Malukie, śmiejące się punkciki, kontrastujące z soczystą zielenią łąki. Uwielbiam te spektakle. Siadam wówczas cichutko na podłodze i wpatruję się zachwycona w taniec.
Zaczyna się z pozoru niewinnie. Stokrotki dzielą się wedle barw i trwają naprzeciw siebie. Oto są panie stokrotki i panowie stokrotkowie. A każdy z nich ma swą partnerkę, a każda z nich ma swego partnera. I gdy tylko zabrzmi czarodziejski dźwięk, storkotki biegną ku sobie w tan szaleńczy. Krążą i krążą, gonią się nawzajem, to padną sobie w objęcia, to znów się odsuną, niby to udają że wcale ich ten taniec nie pociąga, ale za chwilę znów w wir taneczny się rzucą, a między nimi wciąż wiruje szalony świetlik-błyskotek. I każda stokrotka pragnęłaby go uchwycić, i każdy stokrotek śni o tym migotliwym punkciku jakoby o żywym złocie, nieświadom tak lichej jego istoty, iże nie wszystko złoto, co się świeci! Tańczą więc wszyscy, wirują szalone barwne stokrotkowe barwy odbite od soczystej traw zieleni, świetlik-błyskotek to zbliży się ku nim, to drwiąc wzniesie się wysoko nad stokrotkowe główki...
Na koniec wszystko ucichnie, świetlik zgaśnie gdzieś śród łąki, stokrotki zmęczone tańcem, usną cichutko w trawie.
Wtedy można już wyłączyć telewizor i czekać na kolejny wieczorny spektakl. Już jutro stokroniemcy-stokropolska.